Wat krijgen we dan nou?!

Geduldig wacht ik op mijn beurt in de rij bij de kassa van de Media Markt. En terwijl ik daar sta te wachten herinner ik mijzelf eraan dat ik zo meteen niet op automatische piloot terugkeer naar mijn vertrouwde, verloederende appartement met een vreselijk riekende lift, maar dat 'thuis' sinds kort in Landgraaf ligt. "Dat is dan € 41,99. Pinnen?" vraagt de dame achter de kassa. De medewerker achter haar leert mij dat de dame achter de kassa in opleiding is. "Pinnen alsjeblieft" antwoord ik. Even later duwt ze mij het bonnetje in mijn hand en kijkt ze al vragend naar de volgende klant. Zelfs nog voordat ik een 'bedankt-en-een-fijne-dag' gewenst krijg. Ik blijf staan en kijk de dame achter de kassa beduusd en een beetje vragend aan.

"Mag ik er misschien een tasje bij?" vraag ik de dame in opleiding. Misschien ben ik wel een beetje verwend, maar meestal is dit toch een vraag die mij gesteld wordt? Ongeacht of ik er nu € 0,03 of
€ 0,05 of zoals bij de Media Markt € 0,20 voor betaal. De dame in opleiding kijkt mij en vervolgens de medewerkster achter haar met grote ogen aan.
Ik vermoed zo dat dit gedeelte niet in haar script staat. "Ja dat kan, dat is dan € 0,20" verteld de medewerkster(!) mij met verveelde blik. Ik leg braaf mijn centjes neer en de dame in opleiding legt braaf het nog netjes opgevouwen tasje voor mij neer...

Mijn blik glijdt van het tasje naar de dame in opleiding, naar het tasje, naar mijn aankoop terug naar de dame in opleiding om te eindigen bij de aanlerende medewerkster. Mijn non-verbale communicatie was oorverdovend, maar blijkbaar spreken zij beide deze universele taal niet. Nog een keer kijk ik ze aan. En alsof het kwartje bij mij moet vallen vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen "oh sorry, ik moet mijn aankoop zelf inpakken?" Ze keken me aan alsof ik Bambi zojuist voor hun ogen heb doodgeschoten.

Vroeger, toen de tasjes nog gratis waren, kreeg ik mijn aankoop na betaling toch echt standaard ingepakt in een tasje aangereikt. Met uitzondering van het Kruidvat dan. Kruidvat heeft altijd moeite gespaard om je aangekochte spulletjes in te pakken. Dat er tegenwoordig een kleine bijdrage voor het plastic tasje gevraagd wordt, is prima, maar wat is er dan met de resterende service gebeurd? En betekend dat dan ook dat je je als caissière als een ware schobbejak moet gedragen?

Ik pak mijn aankoop uiteindelijk zelf in en loop zachtjes foeterend weg bij de Media Markt. Ik stap in de auto en rij zonder na te denken richting de Aurora flat. Non-de-ju! Ik heb blijkbaar moeite met het loslaten van oude gewoontes. Tijd om nieuwe te creëren! Dus geen paniek, vanaf nu vraag 'vertel' ik de kassière mijn aankoop netjes in te pakken. Verwachtingen managen heet dat!

Overleven, beleven en bijna overgeven

Elke ochtend geniet ik weer van een treinreis naar het werk. Lekker rustig een krantje lezen, muziekje erbij en genieten van het al dan niet opkomende zonnetje. Klinkt als een idealistisch begin van een volle werkdag. Klinkt jah...

Dat het een waar overlevingsgevecht is, waarbij fysieke en mentale krachten op alle mogelijke manieren getest worden.. dat vertellen ze je er nooit bij.
De eerste ronde van het gevecht begint al voordat de trein überhaupt stilstaat. Dringen en duwen, porren en laptoptassen in de rug... Iedereen wil natuurlijk als eerste instappen en zo'n gewilde zitplaats bemachtigen.

Wanneer een zitplaats is verovert beginnen de psychologische mindgames. Eerst de knieën tegen de persoon tegenover je aanduwen, zachtjes met de voeten die van de ander aan de kant moffelen. Mensen aanstaren tot ze van ongemak met een groot rood hoofd achter een krant duiken. En dan heb je nog van die mensen die af en toe een pufje adem laten ontsnappen uit hun ongepoetste mond..  Allemaal rangorde bepalende bezigheden en dat op het vroege uur

Mentaal al bijna uitgeput kom je aan op de plaats van bestemming waar het fysieke geweld weer begint. Zo snel mogelijk die trein uit. Er zijn van die mensen die een dikke foef de ruimte in duwen om zo mensen sneller de trein uit te krijgen. Gaat het uitstappen niet snel genoeg dan zie je ze gewoon genieten van de paniek in andermans ogen wanneer zij dat foefje praktisch proeven.

Eenmaal uit de trein begint de eindronde van het psychische en lichamelijke geweld wat men kan ondervinden bij treinreizen... Het uitcheckpaaltje...
Laat je pasje niet laten vallen!! En doe je dat wel? Vooral niet bukken!!
Mensen duwen pasjes tegelijk tegen de uitchecker aan met als gevolg dat je niet weet of je wel of niet goed bent uitgecheckt  Dus wanneer je dan wacht tot de horde mensen, of beter beesten, weg zijn en je pasje nogmaals langs de paal haalt.. Blijkt dat je wel goed uitgecheckt was en nu dus weer ingecheckt  En jaaaa dan moet je 5 minuten wachten tot je je weer kan uitchecken. Doe je dat niet... dan krijg je uiteindelijk een boete..

Maar geen paniek, vanaf morgen ga ik met de auto en beginnen de mindgames vanachter het stuur. Alleen jammer van de foefjes en die gezichten die ik nu ga missen...