Vrijdagochtend, klaar voor vertrek. Tenminste, bijna klaar voor vertrek dan. Nog even snel tanken en dan kan ik beginnen aan mijn vier uur durende autorit naar Texel. Even snel tanken... Daar ging het dus al mis.
Als een standaard cliché vrouw zet ik de auto iets te ver van de tank af, om er bij een poging tot tanken achter te komen dat de slang niet toereikend was. Nu is dat opzich geen ramp, alleen stonden aan alle kanten rijen met auto's te wachten op de eerste rij die van mijn falende actie konden meegenieten. Dus ik spring weer in de auto, rij hem een stuk achteruit en gooi de tank vol. Wanneer ik na het afrekenen naar mijn auto wandel probeer ik zo casual mogelijk mijn jas uit te trekken. Maar wanneer ik rechterarm eruit wil mwurmen, blijft de autosleutel die ik natuurlijk nog in mijn hand heb, in mijn mouw steken waardoor ik vast blijf hangen. Wederom met hetzelfde publiek op de eerste rij. Ik voelde de druk van de haastige mensen en mijn wangetjes rood kleuren van deze gênante momentjes en dat alles op een tijdsbestek van 4 minuten..
Ik zet mijn koers voort naar het noorden waar ik tijdens de auto rit in gedachte de finale van Idols, The Voice Of Holland en Soundmixshow win. Ongekende zangkunsten! Ik zou willen zeggen dat ik in één keer goed gereden ben maar bij Amsterdam ging het toch even mis. Hoewel ik de lesauto voor mij, die maar niet in durfde te voegen, daarvan de schuld zou willen geven. Het was te spannend om niet te blijven volgen, gevolg was wel dat ik mijn afslag daardoor falicaal miste.
Met 10 minuten vertraging kom ik dan toch nog op tijd in Den Helder aan. Tijd om aan boord van de boot te rijden. Eenmaal op het water sta ik lekker buiten op het dek. Even lekker uitwaaien en over het water turen. Dat was van korte duur toen er drie kleine huftertjes zo'n lol hadden met wie schreeuwt er het hardst..
Ik loop snel naar binnen en ga aan de andere kant mijn rust zoeken. En als bijtjes op zoek naar honing.. Volgen ze mij trouw.
Eenmaal op het eiland zoek ik mijn hotel op waar ik al mijn spullen drop om gelijk even wat Texel strand op te snuiven. Een flink windje, een paar regendruppeltjes en wat muziek in de oren maken dit een heerlijke start van, wat voorspeld is, een winderig weekendje.
Na een kort wandeling keer ik om, om mij om te kleden en wat te gaan eten.en wat kom ik tegen bij het omkleden.. Zand! In mijn BH! Hoe in hemelsnaam vraag je je af. Zand dat drie lagen kleding en een dikke jas heeft weten te trotseren.
Met een goed gezandstraald gezicht en droge kleren settel ik me in het restaurant met een wijntje. Nu is het wachten op het diner.. Dit weekend is er geen paniek. Alleen voor de zandkorreltjes die waarschijnlijk plekken zullen bezoeken die niet bezocht horen te worden in deze weersomstandigheden..
Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen
vrijdag 9 januari 2015
donderdag 13 november 2014
Kleine hufters
Wanneer ik na een lekker rustig weekend weer op mijn werk aanvang word ik warm en hartelijk ontvangen door mijn collega's. Ik word gecomplimenteerd over mijn haren, dat ik straal en... " Ohhh je hebt je wenkbrauwen gedaan?!" klinkt het opeens iets te enthousiast. "Uhm, neen." Stamel ik zachtjes.
Een pijnlijke stilte gevolgd door een enorme bewustwording van mijn wenkbrauwen is wat er overblijft na een enthousiast onthaal.
Helaas niet alleen bij mijzelf. Er zitten inmiddels 4 mensen naar mijn zo heel normale doch opeens zwaar ongemakkelijk voelende wenkbrauwen te staren.
Dat zelfde ongemakkelijke gevoel heb ik onlangs ook ervaren toen ik opeens in het bijzijn van mijn vriendinnen riep dat ik het gevoel heb dat ik ondertussen ook wel klaar ben voor moederschap.
Een stilte volgde en een paar verbaasde maar ook verheugende ogen kijken mij weeïg aan. "Dus toch!" en "Zie je wel!" worden me toegeworpen voordat ik ook maar antwoord kan geven op de vraag waar dit zo vandaan komt.
Het is namelijk zo dat ik tegenwoordig meer vrienden met dan zonder kinderen heb. Daarbij komt de hoeveelheid informatie die ik elke keer ontvang met ondersteunende observaties die ik tussentijds doe wanneer twee kinderen elkaar ontmoeten. Tel daarbij op de verhalen over de minder leuke kanten van kersverse mama's en de roze wolk wat eigenlijk een ordinaire marketing truc is aangezien er is niks roze is aan die eerste maanden. Het is deze specifieke voorkennis die mij het gevoel geven dat ik zeer voorbereid ben en er in theorie praktisch klaar voor ben. Dat moederschap.
In theorie dan. Want in de praktijk vind ik kinderen gewoon hufters. (uitzonderingen daargelaten) Ze bepalen de rest van je leven inclusief bio- en slaapritme. Zelfs wanneer je na een drukke werkweek even alles lekker weg denkt te kunnen lachen bij een theatervoorstelling van Najib Amhali, gebeurd het onmogelijke... zijn hele show is toegewijd aan zijn zwangere vrouw, vaderschap en kinderen. Terwijl hij nog aan het begin van de show beloofde dat het niet alleen maar over kinderen zou gaan.
Wanneer ik in de ochtend de radio aanzet hoor ik een oproep van de DJ's aan ouders; Film je kinderen de dag na Sint Maarten en vertel ze dat je al hun snoep, wat ze de avond ervoor bij mensen aan de deur bij elkaar gebedeld hebben, hebt opgegeten. Dat is leuk! Een 'trend' uit Amerika waarbij kinderen vanuit een normale staat naar een Groene Hulk transformeren in 1.3 seconde. Zoals ik zeg; hufters.
Ik heb er eigenlijk nooit echt eerder over nagedacht, maar niet alleen het leven van kersverse ouders verandert drastisch bij het verwelkomen van een gerimpeld mormel. Ook de vriendschappen veranderen. Ik weet tegenwoordig meer over de slaap, eet en poeppatronen van de kinderen wanneer ik de moeders vraag hoe het met ze gaat. Het antwoord bevat altijd wel een terugkoppeling naar de levensfase waar de kleine zich in bevindt. "Ja het gaat wel, de kleine heeft al drie dagen last van diarree." Of; "ja het gaat wel oké. De kleine slaapt niet goed en iedere nacht moet ik wel drie keer op."
Mijn ervaringen, observaties en informatie bronnen wordt goed bewaard. Mocht het ooit zover zijn dan kan ik alles wat ik nu al leer toepassen in de praktijk. Maar geen paniek!!! Ik geloof in reïncarnatie. Dus dat 'ooit' zou zomaar eens in mijn volgende leven kunnen zijn.
Een pijnlijke stilte gevolgd door een enorme bewustwording van mijn wenkbrauwen is wat er overblijft na een enthousiast onthaal.
Helaas niet alleen bij mijzelf. Er zitten inmiddels 4 mensen naar mijn zo heel normale doch opeens zwaar ongemakkelijk voelende wenkbrauwen te staren.
Dat zelfde ongemakkelijke gevoel heb ik onlangs ook ervaren toen ik opeens in het bijzijn van mijn vriendinnen riep dat ik het gevoel heb dat ik ondertussen ook wel klaar ben voor moederschap.
Een stilte volgde en een paar verbaasde maar ook verheugende ogen kijken mij weeïg aan. "Dus toch!" en "Zie je wel!" worden me toegeworpen voordat ik ook maar antwoord kan geven op de vraag waar dit zo vandaan komt.
Het is namelijk zo dat ik tegenwoordig meer vrienden met dan zonder kinderen heb. Daarbij komt de hoeveelheid informatie die ik elke keer ontvang met ondersteunende observaties die ik tussentijds doe wanneer twee kinderen elkaar ontmoeten. Tel daarbij op de verhalen over de minder leuke kanten van kersverse mama's en de roze wolk wat eigenlijk een ordinaire marketing truc is aangezien er is niks roze is aan die eerste maanden. Het is deze specifieke voorkennis die mij het gevoel geven dat ik zeer voorbereid ben en er in theorie praktisch klaar voor ben. Dat moederschap.
In theorie dan. Want in de praktijk vind ik kinderen gewoon hufters. (uitzonderingen daargelaten) Ze bepalen de rest van je leven inclusief bio- en slaapritme. Zelfs wanneer je na een drukke werkweek even alles lekker weg denkt te kunnen lachen bij een theatervoorstelling van Najib Amhali, gebeurd het onmogelijke... zijn hele show is toegewijd aan zijn zwangere vrouw, vaderschap en kinderen. Terwijl hij nog aan het begin van de show beloofde dat het niet alleen maar over kinderen zou gaan.
Wanneer ik in de ochtend de radio aanzet hoor ik een oproep van de DJ's aan ouders; Film je kinderen de dag na Sint Maarten en vertel ze dat je al hun snoep, wat ze de avond ervoor bij mensen aan de deur bij elkaar gebedeld hebben, hebt opgegeten. Dat is leuk! Een 'trend' uit Amerika waarbij kinderen vanuit een normale staat naar een Groene Hulk transformeren in 1.3 seconde. Zoals ik zeg; hufters.
Ik heb er eigenlijk nooit echt eerder over nagedacht, maar niet alleen het leven van kersverse ouders verandert drastisch bij het verwelkomen van een gerimpeld mormel. Ook de vriendschappen veranderen. Ik weet tegenwoordig meer over de slaap, eet en poeppatronen van de kinderen wanneer ik de moeders vraag hoe het met ze gaat. Het antwoord bevat altijd wel een terugkoppeling naar de levensfase waar de kleine zich in bevindt. "Ja het gaat wel, de kleine heeft al drie dagen last van diarree." Of; "ja het gaat wel oké. De kleine slaapt niet goed en iedere nacht moet ik wel drie keer op."
Mijn ervaringen, observaties en informatie bronnen wordt goed bewaard. Mocht het ooit zover zijn dan kan ik alles wat ik nu al leer toepassen in de praktijk. Maar geen paniek!!! Ik geloof in reïncarnatie. Dus dat 'ooit' zou zomaar eens in mijn volgende leven kunnen zijn.
zondag 6 april 2014
Zoete wraak!
Succesmomentjes. We kennen en we hebben ze allemaal wel eens. Groot succes, klein succes of een gevoel van een overwinning. Vandaag is zo'n dag voor mij. Vandaag beleefde ik een persoonlijke overwinning en tevens een klein succesmomentje.
Wanneer ik deze zondag vroeg opsta om aan de website van DUS-Communicatie te werken gebeurd er exact dat als wat ik had verwacht. Helemaal niks namelijk. Uren achter de laptop zitten, bierviltjes bestellen, door visitekaartjes heen neuzen maar geen teksten schrijven voor mijn website. Uiteindelijk verplaats ik mij naar mijn woonkamer om maar een boodschappen lijstje te schrijven en vertrek richting de winkel.
Wanneer ik even later door de Albert Heijn loop hoor ik in de verte een geluid. Een hoog schel geluid. Kort daarna word ik opgeschrikt door het geluid van een Eland. Ik draai mij om en kijk recht in de ogen van twee kinderen. Weer hoor ik dat geluid maar zie nu dat het deze kinderen zijn en niet een Eland. Het is een penetrant geluid en niet zo zuinig ook. Ik pak wat ik pakken moet en kijk nog even met 'doe-normaal/blik' naar de spelende kinderen voordat ik wegloop.
Snel loop ik naar de schoonmaakmiddelengang waar ik vervolgens klem gereden wordt door andere kinderen. Het lijkt wel een vrije speelmiddag vandaag. Wanneer deze kinderen luidkeels beginnen te schreeuwen en gieren herken ik dat schelle geluid weer. Enig, nog meer dierentuin taferelen in de winkel. De twee kinderen die mij klem houden in de gang zien er onverzorgd en ongewassen uit. Het meisje, een jaar of 10, kijkt me aan en verteld me zonder dat ik er om gevraagd heb; "wij komen uit Amerika" met een prachtig Limburgs accent. Ze begint met haar klompen te stampen en tegen het jongere jongetje naast haar aan te rijden met haar winkelwagen. Tja.. Hillbilly ten top.
Wanneer het mij teveel wordt roep ik naar de uitbundige brutale apen dat het een supermarkt is waar ze zich bevinden, niet een markt.
OEI!
Als ik weg loop hoor ik ze vol verbazing aan elkaar vragen wat ik nu precies zei om vervolgens een achtervolging in te zetten. Stampend met hun klompen lopen ze langs en rondjes om mij heen, roepend dat ze zelf bepalen wat ze doen en dat ze alles mogen. Natuurlijk, ouderlijk toezicht was er niet..
Mijn laatste 15 minuten winkelen waren gevuld met stalking, terrorisme en irritante geluiden van deze twee losgeslagen apen. Met mijn über boze blik probeerde ik ze te intimideren en tot zwijgen te staren.. Zonder succes want even later hoorde ik achter mij een stemmetje; "daar is ze!" en marcheerde weer op mij af.
Bij de kassa aangekomen vertel ik met grote bange ogen aan het kassameisje dat ik zonet vreselijk geïntimideerd ben geworden door twee kinderen die zonder ouderlijk toezicht rondstruinen en de rest van het winkelend publiek het leven zuur maakt. En dat moment.. dat heeft geleidt tot mijn succesmomentje van de dag; ze werden in de kraag gegrepen en vriendelijk doch dringend verzocht de winkel te verlaten. HA!
Met een succesvol gevoel rij ik terug naar huis. Wie het laatst lacht hé. Maar geen paniek! Ik had ook een corrigerende tik kunnen uitdelen. Dat ik dat niet gedaan heb, dat is die persoonlijk overwinning van vandaag.
Wanneer ik deze zondag vroeg opsta om aan de website van DUS-Communicatie te werken gebeurd er exact dat als wat ik had verwacht. Helemaal niks namelijk. Uren achter de laptop zitten, bierviltjes bestellen, door visitekaartjes heen neuzen maar geen teksten schrijven voor mijn website. Uiteindelijk verplaats ik mij naar mijn woonkamer om maar een boodschappen lijstje te schrijven en vertrek richting de winkel.
Wanneer ik even later door de Albert Heijn loop hoor ik in de verte een geluid. Een hoog schel geluid. Kort daarna word ik opgeschrikt door het geluid van een Eland. Ik draai mij om en kijk recht in de ogen van twee kinderen. Weer hoor ik dat geluid maar zie nu dat het deze kinderen zijn en niet een Eland. Het is een penetrant geluid en niet zo zuinig ook. Ik pak wat ik pakken moet en kijk nog even met 'doe-normaal/blik' naar de spelende kinderen voordat ik wegloop.
Snel loop ik naar de schoonmaakmiddelengang waar ik vervolgens klem gereden wordt door andere kinderen. Het lijkt wel een vrije speelmiddag vandaag. Wanneer deze kinderen luidkeels beginnen te schreeuwen en gieren herken ik dat schelle geluid weer. Enig, nog meer dierentuin taferelen in de winkel. De twee kinderen die mij klem houden in de gang zien er onverzorgd en ongewassen uit. Het meisje, een jaar of 10, kijkt me aan en verteld me zonder dat ik er om gevraagd heb; "wij komen uit Amerika" met een prachtig Limburgs accent. Ze begint met haar klompen te stampen en tegen het jongere jongetje naast haar aan te rijden met haar winkelwagen. Tja.. Hillbilly ten top.
Wanneer het mij teveel wordt roep ik naar de uitbundige brutale apen dat het een supermarkt is waar ze zich bevinden, niet een markt.
OEI!
Als ik weg loop hoor ik ze vol verbazing aan elkaar vragen wat ik nu precies zei om vervolgens een achtervolging in te zetten. Stampend met hun klompen lopen ze langs en rondjes om mij heen, roepend dat ze zelf bepalen wat ze doen en dat ze alles mogen. Natuurlijk, ouderlijk toezicht was er niet..
Mijn laatste 15 minuten winkelen waren gevuld met stalking, terrorisme en irritante geluiden van deze twee losgeslagen apen. Met mijn über boze blik probeerde ik ze te intimideren en tot zwijgen te staren.. Zonder succes want even later hoorde ik achter mij een stemmetje; "daar is ze!" en marcheerde weer op mij af.
Bij de kassa aangekomen vertel ik met grote bange ogen aan het kassameisje dat ik zonet vreselijk geïntimideerd ben geworden door twee kinderen die zonder ouderlijk toezicht rondstruinen en de rest van het winkelend publiek het leven zuur maakt. En dat moment.. dat heeft geleidt tot mijn succesmomentje van de dag; ze werden in de kraag gegrepen en vriendelijk doch dringend verzocht de winkel te verlaten. HA!
Met een succesvol gevoel rij ik terug naar huis. Wie het laatst lacht hé. Maar geen paniek! Ik had ook een corrigerende tik kunnen uitdelen. Dat ik dat niet gedaan heb, dat is die persoonlijk overwinning van vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)