Als God het wil!

Er staat een grote prikkelstruik in mijn straat. Een prikkelstruik mooi afgezet achter een klein hekwerk. Nooit echt eerder aandacht aan besteed tot ik een ochtend wakker werd, een schoen kwijt was en onder de krassen zat. Juist ja. Van die prikkelstruik. De beelden schieten door mijn hoofd  hoe ik mijn straat inloop, niet eens in de buurt van die prikkelstruik. En toch, op wonderbaarlijke wijze heb ik het voor elkaar gekregen om met beide benen omhoog in die struik te belanden, een schoen kwijt te raken en vervolgens de andere schoen er boos in te gooien omdat ik die ene niet kon vinden.

Ik herinner alles nog van die avond twee jaar geleden. Het feest en de aangelegenheid, wat ik gedronken heb met wie ik allemaal een praatje heb gemaakt. Een gewaagde poging om mijn borst te grijpen door iemand waar ik de naam geen eens van ken. Een actie waarop ik op een maandagmorgen anders gereageerd zou hebben dan op een late zate zaterdag avond. Je wordt wat toleranter zullen we maar zeggen. Maar Inshallah.

Wanneer ik deze morgen mijn telefoon pak zie ik dat het half 11 is. Mijn hoofd voelt zwaar en ik heb een grote behoefte aan water.Veel water. Ik kijk tussen mijn ontvangen en verzonden berichten en zie dat het gisteravond vrij laat geworden is. En hoe gezellig het was, dat hoor ik uit de geluidsopnames die er gemaakt zijn toen we met vier meiden een eigen versie van 'Come on Eileen' hebben gezongen.

Leuke verhalen voor de "kleinkinderen" in overvloed. Maar toch. Ik loop al een tijdje met de gedachte om eens radicaal te stoppen met de wijntjes hier en speciaal biertjes daar. Want met de wijntjes en biertjes komen ook de sigaretjes. en geasfalteerde longen... dat rent eigenlijk zo lekker niet op zondagmorgen. Dus ik ga het gewoon doen. 30 dagen geen alcohol.

Ik zal voor gek verklaard worden, het moeilijk krijgen en misschien wel gesaboteerd worden.. maar Geen Paniek! voor de lieve vrienden en vriendinnen die mij willen sabobieren of wijnoteren in deze uitdaging.. ik heb ook genoeg video- en geluidsopnames van jou..

Maar dat geldt niet voor vanavond. Want vanavond komt Helen. Helen komt uit Engeland en daar is wijn drinken een stukje cultuur. Dus vanavond pas ik mij cultureel aan. Morgen begin ik! Inshallah!

Langer zullen ze leven!

Ik word boos aangestaard door een dame achter de kassa van Invito. Een schoenenwinkel waar ik zojuist met mijn pinpas in een vloeiende beweging een betaling gedaan heb. Alsof ik haar moeder voor rotte vis heb uitgemaakt, zo kijkt ze naar me. Ik wil wegkruipen achter een rek of nog beter, de tijd terugdraaien en mijn woorden die nog zachtjes weerklinken in mijn oren, terug nemen.
Dus daar sta je dan, met je goed gedrag, aan de kassa met je nieuwe schoenen en de woorden dat je je schoenen nooit inspuit. Het zenuwachtige lachje wat als een hinnik achter mijn woorden volgde heeft de schade echter niet beperkt. Ik heb gevloekt in haar kerk.

"Dat mag je nooit zeggen in een schoenenwinkel" zegt ze met rode blosjes op haar wangen. Blosjes niet van gene maar eerder van furieus ongeloof. Achteraf, na goed geïnformeerd te zijn, blijkt dus dat niet alleen een deel van de omzet maar ook de baan van de verkoper afhankelijk is van de bereidwilligheid van mensen zoals ik, om schoenen in te spuiten en die bus ook daadwerkelijk te kopen.

Nu blijkt dat ingespoten schoenen een langer leven hebben; een lang en droog leven. Mijn schoenen hebben dat over het algemeen ook wel. Een kleine afwijking in mijn voeten zorg ervoor dat ik altijd iet wat scheef in mijn schoenen sta en op deze manier gaten in mijn voetbehuizing creëer. Dus een droog leven hebben ze niet allemaal. Een lang leven echter wel. Maar dat had eerder een financieel motief.

Wanneer ik de dame in de winkel weer aan durf te kijken zeg ik haar vol overtuiging dat ze blij moet zijn dat ik mijn schoenen niet inspuit. Aangezien mijn schoenen volgens haar theorie een korter leven gegund is, zou ik dus wel sneller terug komen om nieuwe schoenen te kopen. En deze leveren meer op dan een busje spuit.
'Ja dat is inderdaad wel zo' zegt ze. Ik kijk haar aan en zie haar furieuze blosjes langzaam verdwijnen. Ik pak mijn schoenen aan en voor dat ik mij omdraai zeg ik haar nog; "geen paniek, ik ga zo meteen mijn schoenen inspuiten! Met geurvreters wel te verstaan"

Dat zal de levensverwachting van mijn schoenen vast ook verlengen.