De tussenstand op vrijdagochtend; twee telefoonnummers, een email adres en een jaarcontract in de pocket. Ze zijn niet gerelateerd aan elkaar dus mag je wel zeggen dat het een relatief productief en druk weekje is geweest.
Het eerste telefoonnummer heb ik min of meer uit een bange carnavalist uit Engeland weten te krijgen. Het was namelijk carnaval en de Engel des Duivels was mijn outfit. Dat het uiteindelijk mijn ziel over zou nemen die avond, dat was mij echter niet verteld bij de aankoop van mijn zwarte vleugels.
Wanneer ik op donderdagavond bij het van der Valk hotel aankom neem ik gehaast plaats in een bijeenkomst die ongeveer 45 minuten geleden begonnen was. Een bijeenkomst voor startende ondernemers die wegwijs gemaakt worden in het belastingstelsel van Nederland. Wanneer het onderwerp 'echte ondernemer' of 'resultaat genieter' aan bod komen stel ik de gewaagde vraag; Als ik een escortservice zou beginnen.. ben ik dan 'echte ondernemer' of 'resultaatgenieter'?
En zo ben ik aan het tweede telefoonnummer en een email adres gekomen deze week.
Of ik altijd laat kom, werd me na de meeting gevraagd. "Nee" zeg ik tegen de persoon met een iets wat dubieuze dubbelzinnige blik in zijn ogen. "Ik zat midden in mijn contractonderhandeling en die was een beetje uitgelopen." En zo ben ik aan mijn jaarcontract gekomen. Een relatief productief weekje dus.
Maar geen paniek, men was ook nog steeds geïnteresseerd in het concept van DUS-Communicatie en de vraag of ik alsnog contact met ze wilde opnemen staat dan ook nog steeds. Dat stond los van mijn "duivels geintje".
Wanneer ik de deur uit loop kijk ik ze nog even aan en zeg; "ach, leuker kunnen we het niet maken toch?"
Posts tonen met het label telefoonnummer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label telefoonnummer. Alle posts tonen
vrijdag 7 maart 2014
zaterdag 28 september 2013
Uhm... Jongedame!
Het is een zonnige donderdagochtend wanneer ik naar mijn
auto loop en opeens een diepe stem achter mij hoor; “Uhm, jongedame..”
Het woord ‘Uhm’ gevolgd door ‘Jongedame’ belooft nooit veel goeds. Ik krimp al lichtelijk in elkaar bij het horen van deze woorden. Een ongemakkelijk gevoel en zweet handjes presenteren zich direct. Ik ontwikkel een ongekend vermogen om de afgelopen weken in één flits als een ware actiefilm door mijn hoofd te laten spelen. ‘Uhm jongedame’ zijn de woorden waarmee mams mij vroeger tot de orde riep wanneer ze mij met een van mijn leugentjes confronteerde. Zeg nou zelf, een leeg maar net nieuw pak hagelslag op tafel.. daarvan kun je de muisjes niet de schuld blijven geven. Het zijn de woorden die je hoort wanneer je met je handjes op heterdaad in de koekjestrommel wordt betrapt…
De ware actiefilm die zich in mijn hoofd afspeelt onthult geen dingen die ik dringend moet verbergen. Al zijn er wel een aantal grijze gebieden. Gezellige feestjes, open bar en hakkenschoenen. Niks beschamends overigens, maar toch. Wat heeft deze man, die mij aanspreekt met ‘uhm jongedame’, mij te melden. Wat heeft hij gezien of gehoord waardoor hij zich genoodzaakt voelt om mij hiermee te confronteren?
Voordat ik mij omdraai om ‘de stem’ onder ogen te komen, schiet er nog een filmflits door mijn hoofd. Twee weekenden geleden ben ik onderweg naar huis namelijk een schoen (eigenlijk beide) ‘kwijtgeraakt’. En nu geloof ik niet in sprookjes, maar zou het?
Staat daar, wanneer ik mij omdraai, dan toch Prince Charming voor me met die ‘ene’ missende schoen die hij elegant aan mijn voet introduceert?
Met een blosje op mijn wangen zwiep ik mijn lange blonde haren over mijn schouder en knipper nog één keer diep met mijn volle wimpers. Met mijn hoofd lichtjes gebogen draai ik mij onschuldig naar de stem toe die mij zojuist aansprak met de woorden ‘uhm jongedame’…
Het woord ‘Uhm’ gevolgd door ‘Jongedame’ belooft nooit veel goeds. Ik krimp al lichtelijk in elkaar bij het horen van deze woorden. Een ongemakkelijk gevoel en zweet handjes presenteren zich direct. Ik ontwikkel een ongekend vermogen om de afgelopen weken in één flits als een ware actiefilm door mijn hoofd te laten spelen. ‘Uhm jongedame’ zijn de woorden waarmee mams mij vroeger tot de orde riep wanneer ze mij met een van mijn leugentjes confronteerde. Zeg nou zelf, een leeg maar net nieuw pak hagelslag op tafel.. daarvan kun je de muisjes niet de schuld blijven geven. Het zijn de woorden die je hoort wanneer je met je handjes op heterdaad in de koekjestrommel wordt betrapt…
De ware actiefilm die zich in mijn hoofd afspeelt onthult geen dingen die ik dringend moet verbergen. Al zijn er wel een aantal grijze gebieden. Gezellige feestjes, open bar en hakkenschoenen. Niks beschamends overigens, maar toch. Wat heeft deze man, die mij aanspreekt met ‘uhm jongedame’, mij te melden. Wat heeft hij gezien of gehoord waardoor hij zich genoodzaakt voelt om mij hiermee te confronteren?
Voordat ik mij omdraai om ‘de stem’ onder ogen te komen, schiet er nog een filmflits door mijn hoofd. Twee weekenden geleden ben ik onderweg naar huis namelijk een schoen (eigenlijk beide) ‘kwijtgeraakt’. En nu geloof ik niet in sprookjes, maar zou het?
Staat daar, wanneer ik mij omdraai, dan toch Prince Charming voor me met die ‘ene’ missende schoen die hij elegant aan mijn voet introduceert?
Met een blosje op mijn wangen zwiep ik mijn lange blonde haren over mijn schouder en knipper nog één keer diep met mijn volle wimpers. Met mijn hoofd lichtjes gebogen draai ik mij onschuldig naar de stem toe die mij zojuist aansprak met de woorden ‘uhm jongedame’…
“Dat briefje, dat had ik onder je ruitenwisser gelegd, ik
ben automonteur”
Ik kijk de man een beetje beduusd aan. Owja. Er plakte onlangs een briefje onder mijn ruitenwisser. Na mijn bumper-trekhaak actie was er schade aan mijn auto zichtbaar. Deze aardige monteur heeft mij hierop een briefje geschreven met zijn nummer en het aanbod de auto op te kalefateren.
Geen Prince Charming dus, geen confrontatie met onbehoorlijk gedrag en geen schoen(en) die geretourneerd worden. Kortom, geen paniek voor mij, het mysterie rondom de schoenen blijft, de grijzen gebieden blijven grijs en de woorden ‘uhm jongedame’ zijn opeens een stuk minder beladen.
Ik kijk de man een beetje beduusd aan. Owja. Er plakte onlangs een briefje onder mijn ruitenwisser. Na mijn bumper-trekhaak actie was er schade aan mijn auto zichtbaar. Deze aardige monteur heeft mij hierop een briefje geschreven met zijn nummer en het aanbod de auto op te kalefateren.
Geen Prince Charming dus, geen confrontatie met onbehoorlijk gedrag en geen schoen(en) die geretourneerd worden. Kortom, geen paniek voor mij, het mysterie rondom de schoenen blijft, de grijzen gebieden blijven grijs en de woorden ‘uhm jongedame’ zijn opeens een stuk minder beladen.
Abonneren op:
Posts (Atom)