Daar breekt mijn klomp!

Ik vind het altijd heerlijk als mensen de moeite nemen om met mij mee te denken wanneer ik ze een probleem, waar ik tegen aanloop, voorschotel. Of eigenlijk moet ik 'uitdaging´ zeggen. Probleem is zo negatief beladen. En een uitdaging... daar houden we over het algemeen toch allemaal van?

Een van mijn recente uitdagingen openbaarde zich een werkgever geleden. Na ruim een jaar trouwe dienst en niks dan lof te ontvangen vond ik het toch wel eens tijd worden voor een beloning in de vorm van meer centjes op de rekening. Het leven wordt duurder, dan zou het salaris niet goedkoper moeten worden. Dus ik trek de stoute schoenen en bespreek mijn 'uitdaging' en wensen met mijn toenmalige manager.

Met lage tot geen verwachtingen ben ik het gesprek aangegaan. Er wordt met de volle aandacht geluisterd en ook wordt mijn 'uitdaging' erkent als zijnde 'uitdaging'. Dit gaat de goeie kant uit denk ik bij mijzelf. Fijn dat je er ook nog even bij te horen krijgt wat voor grootse plannen hij met je heeft op professioneel vlak. En hoe waardevol je bent voor het project en als collega zijnde. Een mooie ego-boost zeg maar.

Mijn gezicht begint te stralen en er verschijnt zelfs bijna een tand-ontblote glimlach... Bijna.

Want na het mooie verhaal komt die vervloekte MAAR..
"Beste Simone, ik kan je verzoek niet honoreren." Na deze woorden hoorde ik alleen nog maar blablabla bla bladiebladerdebladieblaat! Bezuinigingen bladieblaat blabla blaaaaaaat.

En net wanneer ik denk dat het gesprek te einde is, gebeurd het...
"Simone? Zou het geen optie zijn als je op een studentenkamertje gaat wonen? Dat zou je een besparing in huurkosten kunnen opleveren. En je hebt ook een auto toch? Heb je die wel echt nodig? Je kunt ook met het openbaar vervoer komen toch? Dan verkoop je de auto, dat levert ook weer wat extra geld op."

Ik kijk hem vragend aan en vervolgens kijk ik de kamer rond. "Waar hangen hier de camera's?" vraag ik hem nog. Maar zijn gezicht blijft in een plooi en zijn ogen kijken mij nu vragend aan."Hoe bedoel je?"
Hij is serieus. Hij wil met mij meedenken, als dat inhoudt dat hij mij niet 'kwijt' raakt. Wederom verschijnt er een bijna-ontblote glimlach op mijn gezicht. Eentje die de verbijstering en ongeloof van mijn gezicht verbergt. Ik bedank hem vriendelijk en loop terug naar mijn werkplek.

Geen paniek! dacht ik nog. We hebben blijkbaar allemaal zo onze eigen 'uitdagingen'. Die van mij valt dus blijkbaar nog mee.. Duidelijk mag zijn waarom hij mijn toenmalige manager is.

Texelse zandkorreltjes op avontuur

Vrijdagochtend, klaar voor vertrek. Tenminste, bijna klaar voor vertrek dan. Nog even snel tanken en dan kan ik beginnen aan mijn vier uur durende autorit naar Texel. Even snel tanken... Daar ging het dus al mis.

Als een standaard cliché vrouw zet ik de auto iets te ver van de tank af, om er bij een poging tot tanken achter te komen dat de slang niet toereikend was. Nu is dat opzich geen ramp, alleen stonden aan alle kanten rijen met auto's te wachten op de eerste rij die van mijn falende actie konden meegenieten. Dus ik spring weer in de auto, rij hem een stuk achteruit en gooi de tank vol. Wanneer ik na het afrekenen naar mijn auto wandel probeer ik zo casual mogelijk mijn jas uit te trekken. Maar wanneer ik rechterarm eruit wil mwurmen, blijft de autosleutel die ik natuurlijk nog in mijn hand heb, in mijn mouw steken waardoor ik vast blijf hangen. Wederom met hetzelfde publiek op de eerste rij. Ik voelde de druk van de haastige mensen en mijn wangetjes rood kleuren van deze gênante  momentjes en dat alles op een tijdsbestek van 4 minuten..

Ik zet mijn koers voort naar het noorden waar ik tijdens de auto rit in gedachte de finale van Idols, The Voice Of Holland en Soundmixshow win. Ongekende zangkunsten! Ik zou willen zeggen dat ik in één keer goed gereden ben maar bij Amsterdam ging het toch even mis. Hoewel ik de lesauto voor mij, die maar niet in durfde te voegen, daarvan de schuld zou willen geven. Het was te spannend om niet te blijven volgen, gevolg was wel dat ik mijn afslag daardoor falicaal miste.

Met 10 minuten vertraging kom ik dan toch nog op tijd in Den Helder aan. Tijd om aan boord van de boot te rijden. Eenmaal op het water sta ik lekker buiten op het dek. Even lekker uitwaaien en over het water turen. Dat was van korte duur toen er drie kleine huftertjes zo'n lol hadden met wie schreeuwt er het hardst..
Ik loop snel naar binnen en ga aan de andere kant mijn rust zoeken. En als bijtjes op zoek naar honing.. Volgen ze mij trouw.

Eenmaal op het eiland zoek ik mijn hotel op waar ik al mijn spullen drop om gelijk even wat Texel strand op te snuiven. Een flink windje, een paar regendruppeltjes en wat muziek in de oren maken dit een heerlijke start van, wat voorspeld is, een winderig weekendje.
Na een kort wandeling keer ik om, om mij om te kleden en wat te gaan eten.en wat kom ik tegen bij het omkleden.. Zand! In mijn BH! Hoe in hemelsnaam vraag je je af. Zand dat drie lagen kleding en een dikke jas heeft weten te trotseren.

Met een goed gezandstraald gezicht en droge kleren settel ik me in het restaurant met een wijntje. Nu is het wachten op het diner.. Dit weekend is er geen paniek. Alleen voor de zandkorreltjes die waarschijnlijk plekken zullen bezoeken die niet bezocht horen te worden in deze weersomstandigheden..

Een ongewenst lot

Morgen wordt een dag die uit vele verschillende scenario's kan bestaan. Een dag waarvan ik zelf mijn lot getart heb en ik zal merken of mijn karma mijn goedgezind is of dat deze nog een flinke rekening te vereffenen heeft.. De dag dat iemand heel erg gelukkig wakker wordt, de dag dat ik mijn eigen 'gierigheid' wel zal vervloeken of de dag waarna ik nooit meer terugkom op een al dan niet verkeerd gemaakte beslissing. Morgen kan alles zomaar anders zijn.

Een halve dag werk zit erop wanneer ik beslis om nog even een pitstop te maken bij de Albert Heijn en bij mijn ouders. Toch altijd een prettig gevoel om ze op de laatste en eerste dag van het jaar te zien. Nog voor ik doorrij naar huis loop ik de supermarkt binnen. Een paar boodschapjes voor vandaag en morgen. Voordat ik weer naar buiten loop trekt er een bord mijn aandacht. Staatsloterij.. Oudejaarstrekking.. Koop uw lot hier.

Dat is precies wat ik gedaan heb. Ik heb mijn lot gekocht. Letterlijk en figuurlijk.
"Wilt u een half of een heel lot?" vraagt het vriendelijke meisje achter de balie. "Een hele graag," antwoord ik terwijl ik mij afvraag wat een half lot nu weer mag zijn. Ze slaat het lot aan en er verschijnt zowaar een bedrag van 30 euro op het schermpje. "Pardon!?" roep ik, "waarom is een lot 30 euro? Normaal betaal ik 15 euro?"

Blijkbaar is het normaal om voor de oudejaarstrekking het dubbele te vragen. Wist ik veel. Ik vraag of ik nog mag ruilen naar een half lot. Met een moeilijk gezicht kijkt ze me aan toen opeens de jongeman achter mij zei; "Ik neem hem anders wel."

"Oh wat aardig" zeg ik en we lachen nog wat voordat ik braaf mijn halve staatslot afreken en naar buiten loop. "Nu moet je wel niet de jackpot winnen hé!" grapte ik nog...
Daarna volgde het zeer pijnlijke besef dat dit zomaar eens het scenario kan zijn van een wel heel pijnlijk begin van 2015

Hoe een ongewenst lot zomaar tot een ongewenst lot kan lijden...

Ik zie de krantenkoppen al voor me;
Jongeman uit Heerlen wint staatsloterij met een afgedankte lot van een te gierige dame..

Ondanks dat er een even grote kans is tot het winnen van de halve jackpot met mijn half lotje.. is er nu wel een ander gevoel van spanning naast de gebruikelijke portie hoop. Maar gelukkig geen paniek.
Want zeg nou zelf.. de reacties van jullie, mijn favoriete lezers, die zijn toch onbetaalbaar!

Dank jullie wel! Hopelijk zie ik jullie weer terug in 2015! Al dan niet in een ongewenst lot.
Gelukkig nieuw jaar!

Simone

Volop spanning

Wanneer bepaalde aangelegenheden herhaaldelijk de revue passeren in je leven dan wordt je daar steeds beter in. Je wordt er aardig getraind in, zeg maar. Zo ook bijvoorbeeld met afscheidsfeestjes.
Over de afgelopen tien jaar heb ik toch al de nodige, al dan niet van mijzelf, afscheidsfeestjes mogen meemaken. Daarnaast heb ik ook al de nodige welkom terug thuis feestjes ervaren.
Op een gegeven moment waren deze zo frequent dat het na mijn laatste keer emigreren wel gedaan was met de vaarwel-we-gaan-je-missen en welkom-terug-thuis-feestjes.

Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag. Vele kussen, knuffels en mooie woorden zijn wederzijds uitgedeeld geworden en hoewel afscheid nemen nooit leuk is, wordt het op een bepaald moment wel makkelijker. Je weet van bepaalde mensen dat je ze ook echt nooit meer zal zien en waar je een andere spoedig terug wilt zien hoop je sommige dan ook echt nooit meer tegen te komen.

Maar vanaf maandag mag ik een nieuw hoofdstuk beginnen. Spannend.
Aangezien mijn nieuwe werklocatie dichtbij huis is zal ik elke ochtend beginnen met een lekkere wandeling. Dat is reden genoeg om er op uit te trekken en een lekkere dikke winterjas te kopen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik wandel de Esprit binnen, maak oogcontact en het voelde meteen goed.

Ik trek de jas aan en rits voorzichtig de sluiting tot boven aan dicht. "Hmm, 't ken net!" zeg ik met een Fries accent tegen de verkoopster. Aangezien het een dikke donzen winterjas is die mij heerlijk warm gaat houden terwijl ik naar mijn werk huppel, zie ik er geen bewaar in dat deze onderaan minder spelingsruimte heeft. Het is geen jas waarvan een hoge mate van flexibiliteit vereist is of waarmee ik een spagaat moet maken. Zolang ik het maar niet koud krijg.

Wanneer ik thuis kom bedenk ik me dat ik nog even naar Landgraaf moet en boodschappen halen. Helemaal gelukkig trek ik trots mijn nieuwe donzen winterjas aan. De temperatuur buiten is er in elk geval al zeker naar. Tasje gevuld met alles dat nodig is, muts op en hop, naar buiten. Bij de auto aangekomen gooi ik mijn tas nog op de passagiers stoel en zonder na te denken, in één vloeiende beweging stap ik mijn auto in...

Krak..

Ik was nog niet eens op de helft en verschrikt sta ik gelijk weer naast mijn auto. Ik durf me niet om te draaien, bang dat ik de donzen veertjes achter me door de lucht zie dwarrelen. Alsof er een eend uit de lucht is geschoten. Voorzichtig trek ik mijn jas een beetje omhoog, om vervolgens met uiterste voorzichtigheid weer in mijn auto te stappen. Gelukkig gaat dit gaat goed en stiekem kijk ik met geknepen ogen of ik dan toch een paar veertjes op de grond kan vinden.

Bukken, zitten en hurken zijn dus blijkbaar ook acties die iets meer doordachtheid vereisen.
Gelukkig geen gaten of scheuren in de jas maar een klein touwtje dat ergens aan de binnenkant voor extra spanning zorgde. Overbodige spanning aangezien ik morgen mijn eerste werkdag heb. Maar geen paniek! Gelukkig ben ik ook daarin goed getraind.

Kleine hufters

Wanneer ik na een lekker rustig weekend weer op mijn werk aanvang word ik warm en hartelijk ontvangen door mijn collega's. Ik word gecomplimenteerd over mijn haren, dat ik straal en... " Ohhh je hebt je wenkbrauwen gedaan?!" klinkt het opeens iets te enthousiast. "Uhm, neen." Stamel ik zachtjes.
Een pijnlijke stilte gevolgd door een enorme bewustwording van mijn wenkbrauwen is wat er overblijft na een enthousiast onthaal.
Helaas niet alleen bij mijzelf. Er zitten inmiddels 4 mensen naar mijn zo heel normale doch opeens zwaar ongemakkelijk voelende wenkbrauwen te staren.

Dat zelfde ongemakkelijke gevoel heb ik onlangs ook ervaren toen ik opeens in het bijzijn van mijn vriendinnen riep dat ik het gevoel heb dat ik ondertussen ook wel klaar ben voor moederschap.
Een stilte volgde en een paar verbaasde maar ook verheugende ogen kijken mij weeïg aan. "Dus toch!" en "Zie je wel!" worden me toegeworpen voordat ik ook maar antwoord kan geven op de vraag waar dit zo vandaan komt.

Het is namelijk zo dat ik tegenwoordig meer vrienden met dan zonder kinderen heb. Daarbij komt de hoeveelheid informatie die ik elke keer ontvang met ondersteunende observaties die ik tussentijds doe wanneer twee kinderen elkaar ontmoeten. Tel daarbij op de verhalen over de minder leuke kanten van kersverse mama's en de roze wolk wat eigenlijk een ordinaire marketing truc is aangezien er is niks roze is aan die eerste maanden. Het is deze specifieke voorkennis die mij het gevoel geven dat ik zeer voorbereid ben en er in theorie praktisch klaar voor ben. Dat moederschap.

In theorie dan. Want in de praktijk vind ik kinderen gewoon hufters. (uitzonderingen daargelaten) Ze bepalen de rest van je leven inclusief bio- en slaapritme. Zelfs wanneer je na een drukke werkweek even alles lekker weg denkt te kunnen lachen bij een theatervoorstelling van Najib Amhali, gebeurd het onmogelijke... zijn hele show is toegewijd aan zijn zwangere vrouw, vaderschap en kinderen. Terwijl hij nog aan het begin van de show beloofde dat het niet alleen maar over kinderen zou gaan.
Wanneer ik in de ochtend de radio aanzet hoor ik een oproep van de DJ's aan ouders; Film je kinderen de dag na Sint Maarten en vertel ze dat je al hun snoep, wat ze de avond ervoor bij mensen aan de deur bij elkaar gebedeld hebben,  hebt opgegeten. Dat is leuk!  Een 'trend' uit Amerika waarbij kinderen vanuit een normale staat naar een Groene Hulk transformeren in 1.3 seconde. Zoals ik zeg; hufters.

Ik heb er eigenlijk nooit echt eerder over nagedacht, maar niet alleen het leven van kersverse ouders verandert drastisch bij het verwelkomen van een gerimpeld mormel. Ook de vriendschappen veranderen. Ik weet tegenwoordig meer over de slaap, eet en poeppatronen van de kinderen wanneer ik de moeders vraag hoe het met ze gaat. Het antwoord bevat altijd wel een terugkoppeling naar de levensfase waar de kleine zich in bevindt. "Ja het gaat wel, de kleine heeft al drie dagen last van diarree." Of;  "ja het gaat wel oké. De kleine slaapt niet goed en iedere nacht moet ik wel drie keer op."

Mijn ervaringen, observaties en informatie bronnen wordt goed bewaard. Mocht het ooit zover zijn dan kan ik alles wat ik nu al leer toepassen in de praktijk. Maar geen paniek!!! Ik geloof in reïncarnatie. Dus dat 'ooit' zou zomaar eens in mijn volgende leven kunnen zijn.

Een roze wolk

Tot mijn grote verbazing valt er deze week een envelop op mijn deurmat van Driessen HRM. De spreekwoordelijk deurmat moet ik zeggen, want ik woon immers nog steeds in een flat waar ze van die ijzeren postbakken hebben bij de gezamenlijke ingang. Niet de deurmat van het droomhuis waarvan ik 5 jaar geleden langzaam begon te dromen. Wanneer je afgestudeerd bent, gaat er toch een banen en woning wereld voor je open en is er een kans op een iet wat luxueuzer bestaan? Zeker nu alcohol niet meer de grootste uitgavenpost is.

Dat was het streven, dat was mijn doel.

Echter sta ik nog steeds dagelijks in een lift waarin je ruikt of de voorganger zich al dan niet gedoucht heeft of dat iemand zijn afvalzak iets te lang op het balkon heeft laten composteren. Ook de gezellige conversaties om 3 uur 's nachts op de balustrade heeft wel een beetje Romeo & Juliet romantiek. Een altijd-wat-te-beleven omgeving met doordeweeks een prachtig uitzicht op half naakte bouwvakkers die het Maankwartier vorm geven. Regelmatig sta ik 's ochtends vroeg met mijn dampende kop koffie op het balkon Gods gezegende creaties te bewonderen.

Wanneer ik de betreffende envelop open maak en de brief eruit takel lees ik een schriftelijke afwijzing van een online sollicitatie voor Marketing Communicatie adviseur. Ergens heel erg netjes dat ze überhaupt iets laten weten en dat ze dat dan ook nog eens per post doen. Ergens is het ook echt onnodig papier verspilling. Een mail was niet alleen sneller en goedkoper geweest, het was ook nog eens milieuvriendelijker.
Dit had ik ze in drie verschillende talen kunnen vertellen, via social media en met inzet van een crossmediaal concept. Ik had er een blog met interessante content over kunnen schrijven wat in combinatie met SEO en SEA een hoge ranking in Google gescoord zou hebben en de concurrentie het nakijken hebben gegeven. Een online marketing strategie en een hernieuwde positionering zouden uiteindelijk voor een sterkte groei zorgen en zo meer werkgelegenheid creëren binnen het bedrijf.

Maar goed.. de keuze is gevallen op andere kandidaten.

Maar geen paniek! Mijn zoektocht naar een droombaan gaat genadeloos door, mijn droomhuis blijft nog even een droom en voorlopig blijf ik 's ochtends wegdromen bij het uitzicht op de mooie mannen.

Ik doe toch lekker wat ik zelf wil

Ik weet het nog goed, ‘Got To Give It Up’ van Marvin Gaye klonk uit de speakers, een glas bier in zijn rechterhand en zijn linkerhand maakte een wijzende beweging naar boven. Licht gehurkt door de knieën, heupen wiegend van links naar rechts en een enorme glimlach op mijn vaders gezicht.. Het was een geweldig feestje! En ik? Ik was 6 jaar oud en moest naar bed.

“Wacht maar!” riep ik van boven aan de trap.  “Wacht maar tot ik later groot ben! Dan doe ik lekker alles wat ik zelf wil..”

Nu, 25 jaar later heb ik een glas wijn in mijn linker hand en met mijn rechterhand maak ik klikkende beweging op het ritme van Got To Give It Up van Marvin Gaye. Knieën licht gehurkt en heupen wiegend van links naar rechts. Met een schouderophalende beweging dans ik mijn woonkamer rond.
“I’ve got myself together, baby” zingt Marvin in mijn oor..

“I’ve got Myself together too!” roep ik bevestigend een lege kamer in. Er is hier namelijk geen feestje aan de gang. Het is zondagochtend, regenachtig weer buiten en ik ben nog maar net terug van mijn wekelijks ritueel; boodschappen doen.

In tegenstelling tot mijn moeder is boodschappen doen voor mij toch wel een van mijn favoriete wekelijkse bezigheden. Mijn moeder had vroeger een bloedhekel aan boodschappen doen in het weekend. Het was altijd afgeladen vol op zaterdag in de supermarkt want de zondag, die was toen nog gewoon voor de familie. Niks niet geen koopzondag.   

Dat is tegenwoordig wel anders. Als drukke dertiger moet ik zorgvuldig met tijd om te gaan. Zo  verzamel ik gedurende de week de inhoud voor mijn boodschappenlijst. Zodra ik ergens een tekort dreigt, verschijnt dit product zorgvuldig op mijn ‘Niet Vergeten’ Ikea keuken krijtbord. Wanneer ik dan op zondagochtend de inhoud van het bord overneem krijg ik  dat bekende I’ve-got-myself-together-gevoel over mij heen.

Naast boodschappen doen is shoppen in het algemeen ook een favoriete bezigheid. In het kader van efficiënt met tijd omgaan spaar ik mijn ‘omruil’ of ’terugbrengen’ klusjes op zodat ik alles in één rit af kan handelen. Afgelopen zaterdag was de dag om deze klusjes te volbrengen..

Zo loop ik met goede moed een lingerie keten binnen met een BH die al drie keer eerder omgeruild was in verband met verschillende mankementen; een borst leeg geprikt krijgen door een beugel die uit zijn voegen geschoten is of een bandje wat onder de zwaartekracht bezwijkt. Natuurlijk op de meest ongelegen momenten.

Er zat dus niks anders op om weer terug te gaan naar mijn favoriete zaak bewapend met beugel en BH. Wanneer ik mijn BH op de toonbank leg, kijken twee paar ogen mij aan alsof ik zojuist een baby egel uit de wasmachine heb gehaald. "Wat is hiermee gebeurd?!" roept de verkoopster verontwaardigd met een hoog gepitchte stem.

Nu ben ik een persoon die er van overtuigd is dat eerlijkheid het langst duurt. Ongeacht de situatie, ongeacht wat er gebeurd is. Oké, een leugentje om bestwil hier en daar, maar over het algemeen duurt eerlijkheid dus het langst...

"Jah! dat vraag ik mij dus ook af" zeg ik nog verontwaardigder. "Net een week geleden gekocht en nu al kapot." De verkoopster pakt de BH op alsof ze een vuile heren onderbroek vast houdt. "Mevrouw, hoe wast u uw BH?" vraagt ze met grote ogen "Nou gewoon, netjes in het bh netje van jullie, in de wasmachine op 90 graden." zeg ik met een strenge blik.

Oei... Dit is het moment dat een leugentje om bestwil best toegepast had mogen worden. Van verontwaardiging naar pure woede in drie tellen.. Of ik dat alsjeblieft nóóit meer wilde doen!? Een BH mag niet in de wasmachine gewassen worden en al helemaal niet op 90 graden. Je vraagt je bijna af waarom je dan van die BH netjes hebt om te voorkomen dat de beugel in de machine vast komt te zitten? Na een belerende preek aangehoord te hebben en mijn woord gegeven te hebben het nooit meer te doen, ben ik met de spreekwoordelijke staart tussen mijn benen de winkel uitgelopen.

Met deze gebeurtenis in mijn achterhoofd loop ik nu dezelfde lingerie keten binnen op een andere locatie. Bij binnenkomst wordt ik vriendelijk begroet. Nadat ik de situatie aan de verkoopster heb uitlegt volgt wederom de vraag;  “hoe wast u uw BH? "Nou", zeg ik, "netjes op handwas modus in de machine in een speciaal netje wat ik bij jullie gekocht heb."

Oei!

"Maar mevrouw u mag uw BH nóóit in de wasmachine wassen!" Ja maar nee, maar ja maar nee.. HO! wacht eens even. Mijn wasmachine heeft een handwas functie en jullie verkopen BH netjes.
Een verloren discussie. Grote verontwaardigde ogen, een belerende preek en weer met de staart tussen de benen verlaat ik de tweede winkel. Gelukkig ligt 200 meter verder op nog zo’n zelfde lingerie keten.

Wanneer ik naar binnen loop en ik mijn verhaal doe over mijn defecte BH vraagt de verkoopster; "Hoe wast u uw BH mevrouw?" Waarop ik antwoord; "op de hand, in een emmertje met lauw warm water."

"Oh nou wat vervelend dat uw BH weer defect is. Kom, dan ruilen we hem om."

De overwinning van zonet laat blosjes achter op mijn wangen die al strak staan van de enorme glimlach. Die echter niet lang duurde..

Ik word boos aangestaard door de dame achter de kassa bij een schoenwinkel. Een schoenwinkel waar ik zojuist nog een mooie betaling heb gedaan. Mijn eigen schoenen achterlatend voor reparatie en nieuwe muiltjes klaar om aan te trekken om verder te gaan met winkelen. 

Maar alsof ik haar moeder voor rotte vis heb uitgemaakt, zo kijkt de dame mij aan. Ik wil wegkruipen achter een rek of nog beter, de tijd terugdraaien en mijn laatste woorden die nog zachtjes weerklinken in mijn oren, terug nemen.

Daar sta ik dan met mijn goed gedrag, aan de kassa met mijn nieuwe schoenen en de woorden dat ik mijn schoenen nooit inspuit. Een zenuwachtig lachje klinkend als een hinnikende hyena komt er uit mijn keel. Oei. Ik heb gevloekt in haar kerk.

"Dat mag je nooit zeggen in een schoenenwinkel" zegt ze met rode blosjes op haar wangen. Blosjes niet van schaamte maar eerder van furieus ongeloof. “Ingespoten schoenen hebben een langer leven”  zegt ze terwijl ze verwijtend naar mijn ter reparatie aangeboden schoenen kijkt. “Een lang en droog leven”.

Wanneer ik de dame achter de kassa weer aan durf te kijken zeg ik zo overtuigend mogelijk dat ze blij moet zijn dat ik mijn schoenen niet inspuit. Aangezien mijn schoenen volgens haar theorie een korter en natter leven gegund zijn, zou ik dus wel sneller terug komen om nieuwe schoenen te kopen. En deze leveren meer op dan een busje spuit.

'Ja dat is inderdaad wel zo' zegt ze. Ik kijk haar aan en zie haar furieuze blosjes langzaam verdwijnen. Ik pak mijn schoenen aan en voor dat ik mij omdraai zeg ik haar nog; "geen paniek, ik ga zo meteen mijn schoenen inspuiten! Met geurvreters wel te verstaan"

Dat zal de levensverwachting van mijn schoenen vast ook verlengen.

Wanneer ik thuis kom van een bewogen middagje winkelen kan ik niet anders dan weer even aan de zes jarige versie van mijzelf denken; ik doe lekker alles wat ik zelf wil..”

Ik zet mijn onbespoten schoenen in de gang en leg mijn nieuwe BH zorgvuldig in het daarvoor bestemde wasnetje en gooi hem in de wasmachine. Hoppa, in de kookwas.

Klikkende bewegingen met mijn linkerhand, knieën licht gebogen en wiegend met mijn heupen doe ik een dansje in mijn woonkamer op de geweldige klanken van Marvin Gaye die dit keer uit mijn oordopjes klinken. Ik kan niet anders dan meezingen; I’ve got myself together baby!!