Omdat je blijkbaar niet alleen over je leeftijd moet liegen...

Ik ben iemand die er van overtuigd is dat eerlijkheid het langst duurt. Ongeacht de situatie, ongeacht wat er gebeurd is. Een leugentje om bestwil slipt er zo nu en dan ook nog wel eens tussen door. Wanneer iemand bijvoorbeeld vraagt of ik voorkeur heb voor een van mijn vier konijnen dan is het antwoord steevast; "nee, ik zou echt niet kunnen kiezen.." Of wanneer je per ongeluk een scheetje hebt gelaten en men kijkt je vragend aan.. Dan is het antwoord ook standaard nee. Tenzij je een pronk stukje los gelaten hebt, dan vraag je je omstanders of ze ook die vers gebakken popcorn lucht ruiken.. en dan wachten tot ze allemaal diep inhaleren..

Maar over het algemeen duurt eerlijkheid dus het langs... zo dacht ik ook toen ik onlangs bij de Hunkenmöller naar binnen liep met een BH die al drie keer eerder omgeruild was door verschillende mankementen. Een borst leeg geprikt wordt door een beugel die uit zijn voegen geschoten is, is nooit grappig. Er zat dus niks anders op om weer terug te gaan naar mijn favoriete zaak bewapend met beugel en BH.

Het was ongeveer een jaar geleden dat ik met een andere buste houder retour ging omdat deze ook een beugel defect had. Wanneer ik mijn BH op de toonbank leg kijken twee paar ogen mij aan alsof ik zonet een nest kittens in de wasmachine heb gestopt. "Wat is hiermee gebeurd?" vraagt de verkoopster verontwaardigd.
"Jah! dat vraag ik mij dus ook af" zeg ik nog verontwaardigder. "Net een week geleden gekocht en nu al kapot." De verkoopster pakt de BH op alsof ze een vuile heren onderbroek vast houd. "Mevrouw, hoe wast u uw BH?" vraagt ze met grote ogen "Nou gewoon netjes in het bh netje van jullie in de wasmachine op 90 graden." zeg ik met een strenge blik.

Oei... Dit is het moment dat een leugentje om bestwil best toegepast had mogen worden. Van verontwaardiging naar pure woede in drie tellen.. Of ik dat alsjeblieft nóóit meer wil doen!? Een BH mag niet op 90 graden gewassen worden en al helemaal niet in de wasmachine. Je vraagt je bijna af waarom je dan van die BH netjes hebt om te voorkomen dat de beugel in de machine vast komt te zitten.. maar goed.
Na een belerende preek aangehoord te hebben en mijn woord gegeven te hebben het nooit meer te doen ben ik met de staart tussen mijn benen de winkel uitgelopen.

Met deze gebeurtenis in mijn achterhoofd loop ik naar de volgende Hunkemöller en leg de situatie uit aan de verkoopster. Wederom volgt de vraag hoe ik mijn BH was. "Nou", zeg ik, "netjes op handwas modus in de machine in een speciaal netje wat ik bij jullie gekocht heb."
Oei!

"Maar mevrouw u mag uw BH nóóit in de wasmachine wassen!" Ja maar nee, maar ja maar nee.. HO! wacht eens even. Mijn wasmachine heeft een handwas functie en jullie verkopen BH netjes...
Een verloren discussie.. grote verontwaardigde ogen, een belerende preek en weer met de staart tussen de benen verlaat ik de winkel. Gelukkig ligt 200 meter verder op nóg een Hunkemöller.
Wanneer ik naar binnen loop en ik mijn verhaal doe over mijn defecte BH vraagt de verkoopster; "Hoe wast u uw BH?" Waarop ik antwoord; "op de hand, in een emmertje met lauw warm water."
"Oh wat vervelend dat uw BH weer defect is. Kom, dan ruilen we hem om."

Met een gevoel van overwinning loop ik de winkel uit. Een leugentje om bestwil.. soms best acceptabel. Ik was mijn BH's overigens nog steeds netjes in het BH netje in de wasmachine. Maar geen paniek mevrouw van de Hunkenmöller, al lang niet meer op 90 graden. Daar verschrompelen ze zo van hé?!

Een vreemde eend in de bijt..

Naast afwassen en douche is een autorit ook een goed moment om je gedachten eens even de vrije loop te laten gaan. Zo ontstaan er het 's ochtends onderweg naar mijn werk vaak genoeg nieuwe blogs in mijn hoofd die ik, tegen de tijd dat ik 's avonds thuis kom, grandioos hard vergeten ben. Lange tijd heb ik gedacht dat wanneer ik iets opschrijf dan vergeet ik het ook niet. Wanneer een afspraak in mijn agenda staat, dan kan ik die dag geen dubbele afspraken inplannen. Logisch toch?

Inmiddels heb ik een boekje waarin ik elke ochtend begin met schrijven; dit moet ik nog doen, dat moet ik niet vergeten, kijk even naar die vragen, geef antwoord op dat vraagstuk. Het resulteert in een zeer overzichtelijk lijstje. Het zou natuurlijk leuk zijn als ik niet vergeet om dit lijstje terug te lezen en de - vergeet mij niet - taken ook daadwerkelijk uit te voeren.

Nog iets wat heel logisch klinkt zijn de gynaecologisch bezoekjes. Wij vrouwen, wij kennen het allemaal. Het hele gedoe is al een ongemakkelijke bedoeling bij elkaar dus je wilt je wel 'goed' voelen op zo'n dag. Daarom zet je je beste beentje voor; je ontdoet je van je wintervachtje en de 'oei ik groei' haartjes, je trekt je mooiste ondergoed aan; een setje dat niet alleen in kleur matcht maar ook in kanten randjes. Je trekt een leuk outfit aan en vertrekt met een 'Man, I feel like a woman!' vibe naar de gynaecoloog.

Lang duurt die vibe helaas nooit. Bij aankomst wordt er een gordijn om je heen geslagen zodat je je in alle 'privacy' kunt ontdoen van je kleren. Leuk dat ze je die privacy gunnen maar als je een paar minuten later in die flatteuze stoel ligt is er geen privacy meer en daarbij krijgt dat mooie matchende setje wat zo zorgvuldig uitgekozen is, nooit de erkenning wat het verdient.

Na het ploeg- en veldwerk mag je je weer in alle privacy aankleden. Wanneer dat gordijn dan bijna gesloten is komt er nog snel een hand naar je toe. Een hand die me daar toch een schaap van een pamper vast heeft. Zo'n pamper, die je laat lopen alsof je in je broek gepoept hebt. Zo'n pamper waarvan je weet dat je niet de roltrap naar boven moet nemen. Zo'n pamper die niet eens past in je zo zorgvuldig uitgekozen ondergoed. Zo'n pamper die je alles behalve een 'Man I feel like a woman!' vibe zal geven.

Gelukkig werkt mijn korte geheugen niet zo goed, dus al zou ik het zelfs opschrijven dat dit gebeurd is, ik zou het waarschijnlijk toch vergeten te lezen. Dus geen paniek! dingen vergeten heeft dus ook zijn voordeel.

Verliefd!!!!

Ik hoor het pap nog zeggen door mijn tranen en snikken heen;  'Voorlopig even klaar met die drama'. Hart net vers gebroken door mijn eerste liefde. Dat voorlopig bijna voor eeuwig is geworden, dat had pap zich vast ook niet bedacht. Vandaag, op oudejaarsdag, moet ik pap toch maar eens vragen die vloek na 14 jaar op te heffen. 

Een andere uitspraak die mij altijd is bijgebleven, is dat elke verliefdheid anders is en anders ervaren wordt. Je kunt je voorstellen, na 14 jaar alleen maar onbeantwoorde verliefdheden, voelde het elke keer weer als alleen maar ellende. Soms weet je het van te voren al; John heeft een drukke agenda, John heeft een vriendin, John is weer vrijgezel en dan zingt een of ander grietje, Taylor Swiffer, een naar nummer over hem. Dan weet je, daar kun je maar beter bij uit de buurt blijven.

En dan kijk je op een dag in twee paar ogen en voel je meteen vlinders. Zomaar opeens. En dan ook echt van die vlinders die je de hele dag een glimlach geven, die je een gevoel geven van trots, vlinders die je hart warm maken en die je opeens een knuffelig persoon laat zijn. De smack geluiden zijn schattig, alles is leuk en de wereld staat stil wanneer ik je zie.

Het is eerste kerstdag toen we elkaar voor het eerst ontmoeten. Ik gaf je mijn hand en je greep hem vast. Even liet je hem niet meer gaan en keek je me aan. Hoeveel jij er straks nog van weet, dat vraag ik mij af, maar op mij heb je indruk gemaakt. Jij lieve kleine Stan. Inmiddels 6 dagen oud en al in bezit van een trotse peettante, die nu al onnoemelijk veel van je houdt.

Verliefd zijn geeft inderdaad een andere kijk op het leven.
Misschien moet ik voor de zekerheid toch nog even wachten Pap te vragen om die ‘vloek’ op te heffen.

Voor nu.. is er nog geen paniek. Alleen vlinders.

Beauty and the beast

Hoe is het mogelijk dat jij nog geen leuke vent aan de haak geslagen hebt? Een vraag die mij steeds vaker gesteld wordt naarmate mijn leeftijd toeneemt. Ik betrap mij er dan ook op dat de woorden  vaker door mijn hoofd heen gonzen dan ik zou willen. Vooral wanneer ik de afwas doe, aan het poetsen ben of wanneer ik onder de douche sta. De ideale momenten dat mijn brein vind dat ik er maar eens over na moet denken. Maar verder dan ‘ik ben te kritisch’ of ‘ik ben helemaal niet opzoek’ en jawel ook de ‘ik heb het prima naar mijn zin’ kom ik niet.

Wanneer ik deze ochtend mijn straat uitrij krijg ik te maken met een reeks van drempels, rotondes en een kruising, waarvan ik weet dat ik er voorrang heb. Mijn medeweggebruiker trekt zijn voorrang in twijfel waardoor ik onnodig lang stil sta op een kruising waar en geen verkeer rijdt op dat moment en waar je sowieso voorrang hebt. Dat is genoeg reden om een ongekend beest in mij wakker en alert te maken. De vloekmotor is aangezwengeld. De claxon is ook lichtelijk aangeraakt, maar dat is geluidloos en opgemerkt gebleven.

Wanneer het kruispunt gepasseerd is, volgt er een reeks van drempels. Niet zo’n hele hoge en dus makkelijk over heen rijden met een snelheid van ongeveer 35km/u. Vind ik.
Mijn medeweggebruiker vindt van niet. Wanneer de rode remlichten van mijn voorganger mijn auto zo zwaar verlichten dat een poef erbij verbleekt wordt het tijd om de vloekendoos open te trekken; “kom op jongen het is maar een drempel hé, het is uw moeder nie!” Ondersteund met handgebaren.

Na de kruising en de drempels doorstaan te hebben is de volgende ‘ronde’ aan de beurt; de rotonde. Tijdens de autorijlessen is mij geleerd dat rotondes gemaakt zijn om het verkeer door te laten vloeien. Meer dan vloeiend vloeken heeft het mij deze ochtend echter nog niet opgeleverd. Handgebaren en “rij toch doooooooor” komen zonder dat ik er erg in heb uit mij gevloeid. Ik grijp het moment dat ik de auto voor mij inhaal aan om de bestuurder nog een boze blik waardig gunnen. Dan geef ik extra gas bij en rij door een net geen rood licht de snelweg op.

Ik realiseer mij op dat moment dan ook dat er groot monster in mij schuilt. Een ongekend vreselijk mens wat te pas en te onpas de macht over mij neemt wanneer ik een stuur en een pook in mijn handen heb. Het is ook dat moment dat ik opeens weet waarom ik nog geen leuke vent aan de haak geslagen hebt. Waarom ze altijd zo aardig zijn maar toch hun afstand bewaren. Al dat gevloek en getier, dat ongegeneerd meezingen en de neuspeuter acties.. Het kan niet anders! er hangt gewoon een verborgen camera in mijn auto. 

Maar geen paniek! of misschien maar wel.. morgenvroeg zit ik namelijk weer op de weg!

Langer zullen ze leven!

Ik word boos aangestaard door een dame achter de kassa van Invito. Een schoenenwinkel waar ik zojuist met mijn pinpas in een vloeiende beweging een betaling gedaan heb. Alsof ik haar moeder voor rotte vis heb uitgemaakt, zo kijkt ze naar me. Ik wil wegkruipen achter een rek of nog beter, de tijd terugdraaien en mijn woorden die nog zachtjes weerklinken in mijn oren, terug nemen.
Dus daar sta je dan, met je goed gedrag, aan de kassa met je nieuwe schoenen en de woorden dat je je schoenen nooit inspuit. Het zenuwachtige lachje wat als een hinnik achter mijn woorden volgde heeft de schade echter niet beperkt. Ik heb gevloekt in haar kerk.

"Dat mag je nooit zeggen in een schoenenwinkel" zegt ze met rode blosjes op haar wangen. Blosjes niet van gene maar eerder van furieus ongeloof. Achteraf, na goed geïnformeerd te zijn, blijkt dus dat niet alleen een deel van de omzet maar ook de baan van de verkoper afhankelijk is van de bereidwilligheid van mensen zoals ik, om schoenen in te spuiten en die bus ook daadwerkelijk te kopen.

Nu blijkt dat ingespoten schoenen een langer leven hebben; een lang en droog leven. Mijn schoenen hebben dat over het algemeen ook wel. Een kleine afwijking in mijn voeten zorg ervoor dat ik altijd iet wat scheef in mijn schoenen sta en op deze manier gaten in mijn voetbehuizing creëer. Dus een droog leven hebben ze niet allemaal. Een lang leven echter wel. Maar dat had eerder een financieel motief.

Wanneer ik de dame in de winkel weer aan durf te kijken zeg ik haar vol overtuiging dat ze blij moet zijn dat ik mijn schoenen niet inspuit. Aangezien mijn schoenen volgens haar theorie een korter leven gegund is, zou ik dus wel sneller terug komen om nieuwe schoenen te kopen. En deze leveren meer op dan een busje spuit.
'Ja dat is inderdaad wel zo' zegt ze. Ik kijk haar aan en zie haar furieuze blosjes langzaam verdwijnen. Ik pak mijn schoenen aan en voor dat ik mij omdraai zeg ik haar nog; "geen paniek, ik ga zo meteen mijn schoenen inspuiten! Met geurvreters wel te verstaan"

Dat zal de levensverwachting van mijn schoenen vast ook verlengen.

All onboard!!

Twee spannende ogen kijken mij aan wanneer gevraagd wordt of mijn riem al af is gedaan? Dit is niet het geval, dus voorzichtig trek ik mijn shirtje omhoog. Niet te hoog, ik wil niet te veel onthullen van mijzelf. Subtiel zoeken mijn vingers de gaatjes van de riem en maak hem voorzichtig los. Langzaam trek ik hem aan de ene kant helemaal uit mijn broek. Wanneer de riem af is wordt er veel vragend naar mijn vest gekeken.. Die moet natuurlijk ook uit..

Voorzichtig leg ik mijn riem en vest naast mij in een blauw bakje. Daarbij komt nog een transparant zakje met allemaal vloeibare substantie, mijn jas en mijn bagage. Lichtelijk geïrriteerd wijst de bewaking mij naar voren terwijl ik daar nog met mijn handen vol sta. Broek zakt van mijn de kont, een vest, een jas, een handtas, een koffer, een transparant zakje met vloeibare substanties en een  fles sambucca.. Dat alles moet ik in een keer oppakken en mij verplaatsen. 

Ik zeg ho ho, doe es ff rustig ik heb mijn handen vol. En op mijn gemakje loop ik naar voren om daar mijn spulletjes voor de scanner te droppen. Intussen mag ik door de bodyscan en wordt vervolgens gefouilleerd door een vrouw die zonder pardoes mijn broekspijpen omhoog trekt. In een milliseconde bedenk ik mij of ik mijn benen deze ochtend van de wintervacht ontdaan heb...

Met blosjes op de wangen loop ik verder om mijn spullen weer te collecteren. Terwijl ik mijn riem weer subtiel om probeer te doen staat er een vriendelijke zaken meneer naast me. Onze blikken kruisen elkaar wanneer we beiden onze riem om doen. Verlegen lacht hij; "wat een gedoe ook hè?" 

Terwijl ik mij weer aankleed word ik ongeduldig weg gestaard door de beveiligers. Ik niet gek! Ik moet mij hier uitkleden, dan kleed ik mij hier ook weer gewoon aan. Terwijl ik mijn broek optrek voel ik een enorme oprisping aankomen van dat flesje Spa groen wat ik ook nog op moest drinken of weggooien.. Wanneer ik deze de vrije loop laat, besef ik iets te laat dat ik net daarvoor een broodje kipfilet met knoflook en chili gegeten heb.. 

Ik pak snel mijn tas en scheer mij giechelend weer weg. Op naar Manchester! Maar geen paniek lieve vrienden, ik beloof zondag weer terug te vliegen! 

Die jeugd van tegenwoordig..

De vrijdag avond is aangebroken! De vrijdag avond van de Melkweg in Amsterdam, de vrijdagavond van de reünie met Knaksap, de vrijdagavond van bier en boogie. Tenminste, dat was het plan. Dat ik dan uiteindelijk in het kinderzwembad belandt met mijn liefste hoogzwangere bolgebuikte vriendin, is maar een kleine verandering in het scenario.

Wanneer we aan de kassa staan vraag ik nog of er disco zwemmen is. De mevrouw achter het bewakingsglas vertelt ons met een verbeten gezicht dat er wel ‘jeugd’ aanwezig is en dat er ook wel ‘moderne’ muziek gedraaid wordt. De ‘moderne muziek’ blijkt uiteindelijk een achtergrond muziekje bestaande uit liedjes van vijf jaar geleden. “Toen wij ook nog jong waren!” zegt Rianna.

Veel verandert in het zwembad is er niet anno 2013. Net als 15 jaar geleden is er ook nu het tongende stelletje, de irritante schreeuwende kinderen, de puberende luidruchtige allochtonen en een bubbelbad dat overladen vol zit met kinderen die bovenstaande drie ontvlucht zijn.
Dan blijft voor ons het lekkere warme kinderbadje over om heerlijk ontspannen te badderen en lekker bij te kletsen.

Terwijl we een diepgaand gesprek hebben over het leven en alles wat erbij komt kijken, drijven er twee jonge meiden en een jongen langs in het water. De ene meid verteld trots dat ze ´die jongen´ al gehad heeft.  En met gehad interpreteer ik zelf dan maar even dat ze oogcontact heeft gehad en een gênant blosje op haar wangen heeft gevoelt.
Terwijl hun gesprek voort vloeit vraag ik Rianna om met haar prachtige bolle buikje op te staan en ik richt me weer tot de meiden voor mij. ´Kijk meiden, dit is er wat er gebeurd als je met jongens speelt´
Snel druipt het drietal af uit het heerlijk verwarmde kinderzwembadje.

Het duurt niet lang tot de volgende groep kinderen onze kant op komt drijven. Dit keer zijn het zwaar vechtend en oorverdovend schreeuwende jongens die nog net niet de puberteit bereikt hebben. Op een meter afstand van ons vandaag zijn ze elkaar aan het slaan, wurgen en verdrinken. Ik vraag ze of ze die lege hoek aan de andere kant van het zwembad zien? Ja? ‘Dan ga daar lekker spelen, Ik zit hier non-de-ju voor mijn rust jah!’. Ik hoor het mezelf zeggen met een toontje dat iets meer gezag bevat dan ik bedoelde, maar het werkte wel. Tijdelijk.

Uiteindelijk zijn we toch lekker ontspannen gerimpeld als een ouwe perzik het water uit gestrompeld. Het was een spontane actie die ook zeker voor herhaling vatbaar is. Maar geen paniek vaders en moeders van Hoensbroek en omstreken! Ik zal uw kinderen voortaan op vrijdagavond ontzien, want dat ‘disco zwemmen’ daar zijn we misschien dan toch wel een beetje uit gegroeid..