Een duivels geintje...

De tussenstand op vrijdagochtend; twee telefoonnummers, een email adres en een jaarcontract in de pocket. Ze zijn niet gerelateerd aan elkaar dus mag je wel zeggen dat het een relatief productief en druk weekje is geweest.

Het eerste telefoonnummer heb ik min of meer uit een bange carnavalist uit Engeland weten te krijgen. Het was namelijk carnaval en de Engel des Duivels was mijn outfit. Dat het uiteindelijk mijn ziel over zou nemen die avond, dat was mij echter niet verteld bij de aankoop van mijn zwarte vleugels.

Wanneer ik op donderdagavond bij het van der Valk hotel aankom neem ik gehaast plaats in een bijeenkomst die ongeveer 45 minuten geleden begonnen was. Een bijeenkomst voor startende ondernemers die wegwijs gemaakt worden in het belastingstelsel van Nederland. Wanneer het onderwerp 'echte ondernemer' of 'resultaat genieter' aan bod komen stel ik de gewaagde vraag; Als ik een escortservice zou beginnen.. ben ik dan 'echte ondernemer' of 'resultaatgenieter'?

En zo ben ik aan het tweede telefoonnummer en een email adres gekomen deze week.

Of ik altijd laat kom, werd me na de meeting gevraagd. "Nee" zeg ik tegen de persoon met een iets wat dubieuze dubbelzinnige blik in zijn ogen. "Ik zat midden in mijn contractonderhandeling en die was een beetje uitgelopen." En zo ben ik aan mijn jaarcontract gekomen. Een relatief productief weekje dus.

Maar geen paniek, men was ook nog steeds geïnteresseerd in het concept van DUS-Communicatie en de vraag of ik alsnog contact met ze wilde opnemen staat dan ook nog steeds. Dat stond los van mijn "duivels geintje".

Wanneer ik de deur uit loop kijk ik ze nog even aan en zeg; "ach, leuker kunnen we het niet maken toch?"

Op de biechtstoel..

We hebben allemaal onze geheimen of onderwerpen waar we liever niet over praten. Dat maakt soms dat het voelt als een geheim of een soort van taboe. Soms praat je gewoon liever niet over bepaalde onderwerpen of geneer je je een beetje. Zo zijn er genoeg mensen die bijvoorbeeld onder de douche plassen. Dat wil niet zeggen dat zo'n onderwerp besproken wordt bij de koffieautomaat. Ik zie het al gebeuren dat een collega ronduit gedetailleerd verteld over de sterke straal die er die ochtend geproduceerd werd onder de douche dat de kalkaanslag in het hoekje van de douche eindelijk eens weggepoetst is.

Nee dan weet je dat sommige dingen beter onbesproken kunnen blijven. Maar wat als het onderwerp aan de lunchtafel snuiven is? Moet je dan Pandora's doos openen of hou je subtiel je mond, eet je je boterhammetje luister je naar de verhalen die anderen vertellen. Het zijn van die momenten die jou als collega kunnen definiëren. Want hoe kijken je collega's immers naar je nadat je een onthulling hebt gedaan die je nooit meer ongedaan kan maken?

Ik neem de gok en vertel met een strak gezicht dat ik minstens twee á drie keer in de week zeker een flinke snuif neem. Soms als het een rustige week is geweest, dan blijft het wel eens bij twee keer maar er zijn ook van die tijden dat het bijna dagelijks gebeurd. Vaak doe ik het ook zonder erbij na te denken. Dan schrik ik van mijzelf en bedenk ik me wat andere zouden zeggen als ze me zo zouden zien. Vaak heb ik het gevoel dat ik de enige ben die hier zo'n gewoonte van heeft gemaakt.

Net nog, heb ik toegegeven aan deze drang en heb ik mijn neus eens even flink verwent. Ik krijg zo'n heerlijk gelukzalig gevoel van binnen en probeer hier de hele dag een beetje aan vast te houden. Een gevoel dat ik de hele wereld aan kan blijft vaak lang hangen. Zelfs bij een tegenslag weet ik dat ik altijd iets heb waar ik op terug kan vallen. Ik merk wel, wanneer ik tegen het einde van de dag nog een snuif neem dat het effect niet meer zo sterk is als de eerste snuif van de dag.

Ik vraag mij dan ook wel eens af of er meerdere mensen zijn die dat hebben en dat gevoel delen. Dat overheerlijke gevoel dat je krijgt wanneer je je droge, net gewassen was van het rek af haalt en je neus erin duwt en diep inhaleert. Wanneer je een t-shirt uit de kast haalt en je neus er diep in begraaft. Of wanneer je je beddengoed verschoont, dat je je hoofd wel kunt begraven in het kussen. Die verfrissende robijn lucht dat je dat beertje op de fles bijna kunt voelen, zo zacht en fris ruikt alles.

Mijn favoriete moment  is dat moment dat je je gezicht afdroogt met een handdoek die je zonet van het wasrek af hebt gehaald.. Diep inhaleren, even vasthouden en weer uitademen. Het lijkt bijna meditatie. Rustgevend, sfeer verlichtend en ontspannend. Kortom, heb je stress? Geen paniek! Gewoon diep inhaleren en flink door snuiven. Het helpt. Echt!

Omdat je blijkbaar niet alleen over je leeftijd moet liegen...

Ik ben iemand die er van overtuigd is dat eerlijkheid het langst duurt. Ongeacht de situatie, ongeacht wat er gebeurd is. Een leugentje om bestwil slipt er zo nu en dan ook nog wel eens tussen door. Wanneer iemand bijvoorbeeld vraagt of ik voorkeur heb voor een van mijn vier konijnen dan is het antwoord steevast; "nee, ik zou echt niet kunnen kiezen.." Of wanneer je per ongeluk een scheetje hebt gelaten en men kijkt je vragend aan.. Dan is het antwoord ook standaard nee. Tenzij je een pronk stukje los gelaten hebt, dan vraag je je omstanders of ze ook die vers gebakken popcorn lucht ruiken.. en dan wachten tot ze allemaal diep inhaleren..

Maar over het algemeen duurt eerlijkheid dus het langs... zo dacht ik ook toen ik onlangs bij de Hunkenmöller naar binnen liep met een BH die al drie keer eerder omgeruild was door verschillende mankementen. Een borst leeg geprikt wordt door een beugel die uit zijn voegen geschoten is, is nooit grappig. Er zat dus niks anders op om weer terug te gaan naar mijn favoriete zaak bewapend met beugel en BH.

Het was ongeveer een jaar geleden dat ik met een andere buste houder retour ging omdat deze ook een beugel defect had. Wanneer ik mijn BH op de toonbank leg kijken twee paar ogen mij aan alsof ik zonet een nest kittens in de wasmachine heb gestopt. "Wat is hiermee gebeurd?" vraagt de verkoopster verontwaardigd.
"Jah! dat vraag ik mij dus ook af" zeg ik nog verontwaardigder. "Net een week geleden gekocht en nu al kapot." De verkoopster pakt de BH op alsof ze een vuile heren onderbroek vast houd. "Mevrouw, hoe wast u uw BH?" vraagt ze met grote ogen "Nou gewoon netjes in het bh netje van jullie in de wasmachine op 90 graden." zeg ik met een strenge blik.

Oei... Dit is het moment dat een leugentje om bestwil best toegepast had mogen worden. Van verontwaardiging naar pure woede in drie tellen.. Of ik dat alsjeblieft nóóit meer wil doen!? Een BH mag niet op 90 graden gewassen worden en al helemaal niet in de wasmachine. Je vraagt je bijna af waarom je dan van die BH netjes hebt om te voorkomen dat de beugel in de machine vast komt te zitten.. maar goed.
Na een belerende preek aangehoord te hebben en mijn woord gegeven te hebben het nooit meer te doen ben ik met de staart tussen mijn benen de winkel uitgelopen.

Met deze gebeurtenis in mijn achterhoofd loop ik naar de volgende Hunkemöller en leg de situatie uit aan de verkoopster. Wederom volgt de vraag hoe ik mijn BH was. "Nou", zeg ik, "netjes op handwas modus in de machine in een speciaal netje wat ik bij jullie gekocht heb."
Oei!

"Maar mevrouw u mag uw BH nóóit in de wasmachine wassen!" Ja maar nee, maar ja maar nee.. HO! wacht eens even. Mijn wasmachine heeft een handwas functie en jullie verkopen BH netjes...
Een verloren discussie.. grote verontwaardigde ogen, een belerende preek en weer met de staart tussen de benen verlaat ik de winkel. Gelukkig ligt 200 meter verder op nóg een Hunkemöller.
Wanneer ik naar binnen loop en ik mijn verhaal doe over mijn defecte BH vraagt de verkoopster; "Hoe wast u uw BH?" Waarop ik antwoord; "op de hand, in een emmertje met lauw warm water."
"Oh wat vervelend dat uw BH weer defect is. Kom, dan ruilen we hem om."

Met een gevoel van overwinning loop ik de winkel uit. Een leugentje om bestwil.. soms best acceptabel. Ik was mijn BH's overigens nog steeds netjes in het BH netje in de wasmachine. Maar geen paniek mevrouw van de Hunkenmöller, al lang niet meer op 90 graden. Daar verschrompelen ze zo van hé?!

Een vreemde eend in de bijt..

Naast afwassen en douche is een autorit ook een goed moment om je gedachten eens even de vrije loop te laten gaan. Zo ontstaan er het 's ochtends onderweg naar mijn werk vaak genoeg nieuwe blogs in mijn hoofd die ik, tegen de tijd dat ik 's avonds thuis kom, grandioos hard vergeten ben. Lange tijd heb ik gedacht dat wanneer ik iets opschrijf dan vergeet ik het ook niet. Wanneer een afspraak in mijn agenda staat, dan kan ik die dag geen dubbele afspraken inplannen. Logisch toch?

Inmiddels heb ik een boekje waarin ik elke ochtend begin met schrijven; dit moet ik nog doen, dat moet ik niet vergeten, kijk even naar die vragen, geef antwoord op dat vraagstuk. Het resulteert in een zeer overzichtelijk lijstje. Het zou natuurlijk leuk zijn als ik niet vergeet om dit lijstje terug te lezen en de - vergeet mij niet - taken ook daadwerkelijk uit te voeren.

Nog iets wat heel logisch klinkt zijn de gynaecologisch bezoekjes. Wij vrouwen, wij kennen het allemaal. Het hele gedoe is al een ongemakkelijke bedoeling bij elkaar dus je wilt je wel 'goed' voelen op zo'n dag. Daarom zet je je beste beentje voor; je ontdoet je van je wintervachtje en de 'oei ik groei' haartjes, je trekt je mooiste ondergoed aan; een setje dat niet alleen in kleur matcht maar ook in kanten randjes. Je trekt een leuk outfit aan en vertrekt met een 'Man, I feel like a woman!' vibe naar de gynaecoloog.

Lang duurt die vibe helaas nooit. Bij aankomst wordt er een gordijn om je heen geslagen zodat je je in alle 'privacy' kunt ontdoen van je kleren. Leuk dat ze je die privacy gunnen maar als je een paar minuten later in die flatteuze stoel ligt is er geen privacy meer en daarbij krijgt dat mooie matchende setje wat zo zorgvuldig uitgekozen is, nooit de erkenning wat het verdient.

Na het ploeg- en veldwerk mag je je weer in alle privacy aankleden. Wanneer dat gordijn dan bijna gesloten is komt er nog snel een hand naar je toe. Een hand die me daar toch een schaap van een pamper vast heeft. Zo'n pamper, die je laat lopen alsof je in je broek gepoept hebt. Zo'n pamper waarvan je weet dat je niet de roltrap naar boven moet nemen. Zo'n pamper die niet eens past in je zo zorgvuldig uitgekozen ondergoed. Zo'n pamper die je alles behalve een 'Man I feel like a woman!' vibe zal geven.

Gelukkig werkt mijn korte geheugen niet zo goed, dus al zou ik het zelfs opschrijven dat dit gebeurd is, ik zou het waarschijnlijk toch vergeten te lezen. Dus geen paniek! dingen vergeten heeft dus ook zijn voordeel.

Verliefd!!!!

Ik hoor het pap nog zeggen door mijn tranen en snikken heen;  'Voorlopig even klaar met die drama'. Hart net vers gebroken door mijn eerste liefde. Dat voorlopig bijna voor eeuwig is geworden, dat had pap zich vast ook niet bedacht. Vandaag, op oudejaarsdag, moet ik pap toch maar eens vragen die vloek na 14 jaar op te heffen. 

Een andere uitspraak die mij altijd is bijgebleven, is dat elke verliefdheid anders is en anders ervaren wordt. Je kunt je voorstellen, na 14 jaar alleen maar onbeantwoorde verliefdheden, voelde het elke keer weer als alleen maar ellende. Soms weet je het van te voren al; John heeft een drukke agenda, John heeft een vriendin, John is weer vrijgezel en dan zingt een of ander grietje, Taylor Swiffer, een naar nummer over hem. Dan weet je, daar kun je maar beter bij uit de buurt blijven.

En dan kijk je op een dag in twee paar ogen en voel je meteen vlinders. Zomaar opeens. En dan ook echt van die vlinders die je de hele dag een glimlach geven, die je een gevoel geven van trots, vlinders die je hart warm maken en die je opeens een knuffelig persoon laat zijn. De smack geluiden zijn schattig, alles is leuk en de wereld staat stil wanneer ik je zie.

Het is eerste kerstdag toen we elkaar voor het eerst ontmoeten. Ik gaf je mijn hand en je greep hem vast. Even liet je hem niet meer gaan en keek je me aan. Hoeveel jij er straks nog van weet, dat vraag ik mij af, maar op mij heb je indruk gemaakt. Jij lieve kleine Stan. Inmiddels 6 dagen oud en al in bezit van een trotse peettante, die nu al onnoemelijk veel van je houdt.

Verliefd zijn geeft inderdaad een andere kijk op het leven.
Misschien moet ik voor de zekerheid toch nog even wachten Pap te vragen om die ‘vloek’ op te heffen.

Voor nu.. is er nog geen paniek. Alleen vlinders.

Beauty and the beast

Hoe is het mogelijk dat jij nog geen leuke vent aan de haak geslagen hebt? Een vraag die mij steeds vaker gesteld wordt naarmate mijn leeftijd toeneemt. Ik betrap mij er dan ook op dat de woorden  vaker door mijn hoofd heen gonzen dan ik zou willen. Vooral wanneer ik de afwas doe, aan het poetsen ben of wanneer ik onder de douche sta. De ideale momenten dat mijn brein vind dat ik er maar eens over na moet denken. Maar verder dan ‘ik ben te kritisch’ of ‘ik ben helemaal niet opzoek’ en jawel ook de ‘ik heb het prima naar mijn zin’ kom ik niet.

Wanneer ik deze ochtend mijn straat uitrij krijg ik te maken met een reeks van drempels, rotondes en een kruising, waarvan ik weet dat ik er voorrang heb. Mijn medeweggebruiker trekt zijn voorrang in twijfel waardoor ik onnodig lang stil sta op een kruising waar en geen verkeer rijdt op dat moment en waar je sowieso voorrang hebt. Dat is genoeg reden om een ongekend beest in mij wakker en alert te maken. De vloekmotor is aangezwengeld. De claxon is ook lichtelijk aangeraakt, maar dat is geluidloos en opgemerkt gebleven.

Wanneer het kruispunt gepasseerd is, volgt er een reeks van drempels. Niet zo’n hele hoge en dus makkelijk over heen rijden met een snelheid van ongeveer 35km/u. Vind ik.
Mijn medeweggebruiker vindt van niet. Wanneer de rode remlichten van mijn voorganger mijn auto zo zwaar verlichten dat een poef erbij verbleekt wordt het tijd om de vloekendoos open te trekken; “kom op jongen het is maar een drempel hé, het is uw moeder nie!” Ondersteund met handgebaren.

Na de kruising en de drempels doorstaan te hebben is de volgende ‘ronde’ aan de beurt; de rotonde. Tijdens de autorijlessen is mij geleerd dat rotondes gemaakt zijn om het verkeer door te laten vloeien. Meer dan vloeiend vloeken heeft het mij deze ochtend echter nog niet opgeleverd. Handgebaren en “rij toch doooooooor” komen zonder dat ik er erg in heb uit mij gevloeid. Ik grijp het moment dat ik de auto voor mij inhaal aan om de bestuurder nog een boze blik waardig gunnen. Dan geef ik extra gas bij en rij door een net geen rood licht de snelweg op.

Ik realiseer mij op dat moment dan ook dat er groot monster in mij schuilt. Een ongekend vreselijk mens wat te pas en te onpas de macht over mij neemt wanneer ik een stuur en een pook in mijn handen heb. Het is ook dat moment dat ik opeens weet waarom ik nog geen leuke vent aan de haak geslagen hebt. Waarom ze altijd zo aardig zijn maar toch hun afstand bewaren. Al dat gevloek en getier, dat ongegeneerd meezingen en de neuspeuter acties.. Het kan niet anders! er hangt gewoon een verborgen camera in mijn auto. 

Maar geen paniek! of misschien maar wel.. morgenvroeg zit ik namelijk weer op de weg!

Langer zullen ze leven!

Ik word boos aangestaard door een dame achter de kassa van Invito. Een schoenenwinkel waar ik zojuist met mijn pinpas in een vloeiende beweging een betaling gedaan heb. Alsof ik haar moeder voor rotte vis heb uitgemaakt, zo kijkt ze naar me. Ik wil wegkruipen achter een rek of nog beter, de tijd terugdraaien en mijn woorden die nog zachtjes weerklinken in mijn oren, terug nemen.
Dus daar sta je dan, met je goed gedrag, aan de kassa met je nieuwe schoenen en de woorden dat je je schoenen nooit inspuit. Het zenuwachtige lachje wat als een hinnik achter mijn woorden volgde heeft de schade echter niet beperkt. Ik heb gevloekt in haar kerk.

"Dat mag je nooit zeggen in een schoenenwinkel" zegt ze met rode blosjes op haar wangen. Blosjes niet van gene maar eerder van furieus ongeloof. Achteraf, na goed geïnformeerd te zijn, blijkt dus dat niet alleen een deel van de omzet maar ook de baan van de verkoper afhankelijk is van de bereidwilligheid van mensen zoals ik, om schoenen in te spuiten en die bus ook daadwerkelijk te kopen.

Nu blijkt dat ingespoten schoenen een langer leven hebben; een lang en droog leven. Mijn schoenen hebben dat over het algemeen ook wel. Een kleine afwijking in mijn voeten zorg ervoor dat ik altijd iet wat scheef in mijn schoenen sta en op deze manier gaten in mijn voetbehuizing creëer. Dus een droog leven hebben ze niet allemaal. Een lang leven echter wel. Maar dat had eerder een financieel motief.

Wanneer ik de dame in de winkel weer aan durf te kijken zeg ik haar vol overtuiging dat ze blij moet zijn dat ik mijn schoenen niet inspuit. Aangezien mijn schoenen volgens haar theorie een korter leven gegund is, zou ik dus wel sneller terug komen om nieuwe schoenen te kopen. En deze leveren meer op dan een busje spuit.
'Ja dat is inderdaad wel zo' zegt ze. Ik kijk haar aan en zie haar furieuze blosjes langzaam verdwijnen. Ik pak mijn schoenen aan en voor dat ik mij omdraai zeg ik haar nog; "geen paniek, ik ga zo meteen mijn schoenen inspuiten! Met geurvreters wel te verstaan"

Dat zal de levensverwachting van mijn schoenen vast ook verlengen.